آهنگ‌سازان قرن نوزدهم در تئاترهای وودویل و در خیابان‌ها مخاطبان را به پیوستن به کُر دعوت می‌کردند؛ این سنت مشارکت در سینماها از اواسط دهه 1910 ظاهر شد. با ورود صدا، استودیوهای فلیشر با «آهنگ‌های صفحه» دلنشین، مقدمه‌های انیمیشنی witty و خوانندگان مشهور را اضافه کردند تا مخاطبان را برای بالی که از طریق متن آهنگ‌ها می‌جنبید، آماده کنند.