اِسمی نیست

فیلم به ماهیت انسان می‌پردازد، نه تنها با پایه‌هایی با آب قلوه‌ای، بلکه با چهره‌ای با خاک با گون. در شهری بی‌رنگ از دیوارها، راهروها و اتاق‌های کوچک، مردی از خانه به کار می‌گذرد، سپس به چیزی مانند بار، و به دنبال آن، به لطف بخت، به بیرون از خانه و به فضای باز، هوای تازه و رنگ می‌رسد. در طول راه، چهره‌اش را برای وفق یافتن با محیط پیرامون تغییر می‌دهد، با سگش ارتباط برقرار می‌کند، با همکاران بحث می‌کند و در بار حرفمی‌زند. تغییر صورتش نشان از ماهیت دوگانه دارد و گام نهادن به بیرون از خانه آزمایش نهایی هویت واقعی اوست.