در قرن نوزدهم کودکان به ویژه فرزندان فقیر به عنوان نیروی کار قابل بهره‌برداری و مطیع تصور می‌شدند. هر که جرات می‌کرد کمترین مقدار نان را به سرقت ببرد، به زندان می‌افتاد بدون توجه به سن‌اش. با این وجود گروهی از وجدان‌ها به این وضع اعتراض می‌کردند. داستان در زندانی برای کودکان روایت می‌شود که شرایط آن به نایابی بد است. نگهبان سختگیر و الزام‌آور است و جرم و رفتار کودکان با شدت اجرا می‌شود. معاون کلان نگهبان مردی مدرن‌تر است و از کل نهاد متنفر است و می‌خواهد با اصلاح آن آغاز کند. به همین منظور، او تصمیم می‌گیرد از یک روزنامه‌نگار برای دیدن شرایط دعوت کند تا به افکار عمومی درباره این بی‌عدالتی جلب توجه کند.