کی-بونگ مردی است که در کودکی دچار صدمات مغزی شده و از نظر عاطفی به اندازه یک هشت‌ساله بالغ است. مردم روستا به او «کی-بونگ بی‌پایان» می‌گویند زیرا بدون کفش دویده با غذایی که باالتِشیش است و مادرش را قبل از سرد شدن غذا سرو می‌کند. دویدن بزرگ‌ترین مهارت اوست. مادرش بیش از هر کس دیگری برای او عزیز است. کی-بونگ تصمیم می‌گیرد در دوی نیمه‌استانی ملی آماتور شرکت کند تا با جایزه دندان مصنوعی برای مادرش بخرد و با جدیت به روز مسابقه فکر می‌کند. آقای باک، رئیس روستا، داوطلب می‌شود تا مربی کی-بونگ باشد. روستا درک می‌کند که خانواده و محبت میان اعضای خانواده چقدر اهمیت دارد وقتی روستاییان می‌بینند کی-بونگ که به عنوان یک غیروجود شناخته می‌شود برای رقابت تلاش می‌کند. روستا با تلاش‌های کی-بونگ و آقای باک تغییر می‌کند.