لیجابِک

در اواخر عمر وقتی که سینمِرمن فعالیت هنری‌اش را به نمایش می‌گذارد، با این آگاهی روبرو می‌شود که هیچ‌یک از آثاری که امضایش را پای آن‌ها زده بود، به نام او شناخته نمی‌شود و بنابراین تصمیم می‌گیرد به ناشناسی مؤلف پناه برده و به افسانه تبدیل شود. باوری واضح می‌بیند که دوران مدرن برای نابودی خلاقیت مردمی در بخش‌هایی مانند آهنگ ملی، داستان، افسانه، ضرب‌المثل یا تاریخ آب‌وهوا است. تنها چیزی که از فرهنگ شفاهی زنده مانده است یک طنز است و او نقشی بزرگ در نمایش «لیجابِک» بازی می‌کند.