خط داستانی
ما صحنه یک فاجعه نامشخص را می بینیم، آوار تاریخ که داستان زمین را تشکیل می دهد. بر این صحنه پنجاه انسان بین آگاهی و بیهوشی، زندگی و مرگ در حرکت هستند. گاهی یکی از آنها به پیش صحنه می آید و مشت می فشارد، پلک می زند یا برای همسفرش می گرید. گاهی دیگر این تصاویر از نور کنار می روند و به شکل یک موجود عظیم که با تنفس هماهنگ، مانند ژل ماهی میتپد، شکل فردی خود را از دست می دهند. سفر آنها در سراسر زمین. (هو تی نیِیان)