کارگردان مارتین بلیکندال بر این باور است که باید یک ابرقهرمان برای کودکان نامرئی وجود داشته باشد: کودکانی که به دلیل خطرات زندگی‌شان نیاز به نامرئی بودن دارند. در "کسانی که دیده نمی‌شوند"، او داستان‌های چهار کودک را روایت می‌کند—برخی از آن‌ها اکنون ۸۵ ساله هستند—که هنر نادیده ماندن را یاد گرفته‌اند. این چیزی است که او در زندگی خود نیز یاد گرفته است.