ساکنان گورهای بزکشی

راهبان آواره چوکچی قوم های خاصی هستند. آنها چادرنشینند. گوزن‌ها زندگی آن‌هاست و هدف زندگی محسوب می‌شود. مادر گوزن الهه اصلی است؛ او چوکچی‌ها را از بدبختی و مشکلات حفاظت می‌کند. طبیعت در اینجا نسبت به انسان‌ها دوستی ندارد. تنها چوکچی‌ها می‌توانند در توندرا زنده بمانند. دوره‌ای پر اضطراب برای دامداران گوزن‌پرور چوکچی در زمستان است، هنگامی که دما در شب تا بیست و پنجاه درجه سانتی‌گراد می‌رسد و در روشنایی روز در توندرا به بیش از سی درجه سانتی‌گراد نمی‌رسد: آن‌ها باید جوانان گوزن را از بقیه گله جدا کرده و ضعيف را از قوي جدا کنند. و این در حالی است که گله‌های گوزن‌پرور چوکچی تعدادی هزار رأس می‌باشد...