خط داستانی
طلوع جدی، ساخته احمد فروغی قاجار در سال 1964، ترکیبی عجیب است که به وضعیت راکد کشوری که بین دنیای قدیم و عصر مدرن معلق است، نگاه میکند. با این حال، در حالی که هدف آن واضح است، پیام آن مبهم و قابل تفسیر است. هر جا که دوربین فروغی نگاه میکند، سعی میکند این دوگانگی به نوعی کنایهآمیز را ثبت کند. فیلم در یک تئاتر در شهر قدیمی اصفهان آغاز میشود که نمایشنامه «اتللو» شکسپیر را به صحنه آورده است. هیچ تماشاگر توجهی وجود ندارد و بازیگران جدا و خسته هستند. یک جوان از میان تماشاگران سفر طولانیای به درون کوچههای باریک اصفهان آغاز میکند و به مسجد اصلی شهر میرسد، جایی که با یک دختر جوان ملاقات میکند. با وجود وضعیتهای اولیه آشفته، از نیمه فیلم به بعد، فیلم شروع به ارائه یک مشاهده خاموش از شبی میکند که در سپیدهدم به پایان میرسد.
